Bandera Lalayu Sekar

Salian ti éta, nu sok didongéngkeun téh ripuhna jaman ngungsi. Kaayaan di pangungsian anu walurat sagalana.

“Si Akang, anak Uwa manéh mah, pan dijurukeunana gé di pangungsian. Nu matak Akang manéh nu éta mah rada bedegong,” ceuk bapana harita bari seuri. Ngariweuhkeun saréréa cenah keur dijurukeunana téh, hadéna nu araya di pangungsian balageur. Loba nu narulungan.

Hormat nu jadi bapana ka para pajuang téh teu luntur saumur-umur. Kabuktian dina jaman kadieunakeun basa bapana tepung deui jeung tentara nu dipikawanohna, banget bungaheun. Komo basa ditawaran gawé di imahna mah, teu diengkékeun, harita kénéh disanggupan. Aya taunna betah kumawulana di éta tentara nu sok nelah disebut Pa Mayor téh. Komo da ku Pa Mayor gé sasat teu dibujangkeun, ukur ngagawékeun nu kadada-kaduga. Minangka gawé matuhna mah ukur ngurus pepelakan nu aya di taman jeung ngurus ingon-ingon karesep Pa Mayor.

Teu lila sanggeus Pa Mayor pangsiun, Bapa gé pupulih rék eureun kumawula lantaran hayang matuh cicing deui di lembur. Teu dikorétkeun ku Pa Mayor gé. Dina jungna deui ka lembur téh sagala dibahankeun. Lungsuran tilas Pa Mayor katut palaputrana aya kana sababaraha kardusna, bagikeuneun di lembur basana téh. Tapi tina babawaan anu sakitu lobana téh aya hiji nu paling istiméwa keur Bapa. Bandéra hadiah ti Pa Mayor pikeun dikélébétkeun di lembur. Bandéra anu dipikameumeut pisan. Unggal tujuh belasan éta bandéra dikélébétkeun di hareupeun imahna. Dina waktuna kitu katempo bapana reueus jeung hormat pisan. Baju jeung pét lungsuran ti Pa Mayor sok ngahaja dipaké.

Ngan teu jauh jeung kaayaan bapana nu hirupna ukur kumawula ka batur, dirina gé kitu pisan. Di lembur ukur bisa kula-kuli sakapanggihna. Da puguh gawé ukur ngandelkeun tanaga, teu siga batur nu baroga ijasah bisa gawé nu leuwih merenah. Lunta ka kota bet jarauh tina pangharepan. Niat hayang ngaronjatkeun kahirupan ukur sakadar kahayang wungkul, antukna mimilu ka batur-baturna nu sanasib jadi tukang ngumpulkeun rongsokan.

Isuk kénéh Odin geus singkil. Tihang bandéra tina awi nu dipulas beureum bodas geus ditangtungkeun. Bandéra ditalikeun kana tihang. Bandéra ngélébét hareupeun imah Odin. Bandéra lalayusekar. Beureumna geus boléas, pon kitu deui bodasna robah semu konéng. Tapi Odin mah reueus béak karep. Bandéra nu dipusti-pusti titinggal bapana, jalma nu mikareueus para pahlawanna.

Odin ajeg. Sikap sempurna. Nyipta-nyipta siga nu kungsi dilalajoanana dina TV tatangga mangsa tujuh belasan, teuing nu upacara di lapangan mana.

“Cik atuh sing boga pikiran, Din! Maenya bandéra kitu patut dipasangkeun kénéh,” ceuk RT teu kanyahoan datangna.

Odin ngalieuk. Satengah ngarénjag. Keur anteng melongkeun bandéra bet ujug-ujug aya RT nyampeurkeun bari pok-pokanana teu pikangeunaheun.

“Ganti ku nu weuteuh atuh, da moal sabaraha ieuh hargana.” Pokna semu muncereng.

Odin melengek. Angger teu lémék. Bandéra kareueusna sasat dicacampah ku RT. Leungeun meureup bari ambekanana ngahégak, nyelek kana tikoro.

***