Bandera Lalayu Sekar

KARUNG eusi gelas jeung botol palastik urut inuman geus méh pinuh. Aya ogé kardus urut di jero karung téh. Mokaha loba beubeunangan poé ieu mah, rada beurat ogé manggulna. Lumayan mun dihijikeun jeung beubeunangan poé kamari mah. Aya setorkeuneun ka pangkalan, isukan. Ku itungan Odin mah, beubeunanganana bisa keur bekel sababaraha poéeun, sawaréhna deui keur nambahan cicilan baju seragam sakola budakna nu cicing di lembur jeung ninina.

Panon poé geus lingsir ngulon, Odin ngabengkot manggul karung kebat ka kidulkeun. Patalimarga pauntuy-untuy, leuwih ramé tibatan poé biasa. Saméméh péngkolan katempo barudak ngora di tengah jalan keur ngasong-ngasong dus marénta sumbangan, ngahalangan kandaraan nu liwat. Barudak ngora nu berséka, lain barudak caludih siga nu sok barang pénta ka saha waé. Geus jadi ilaharna ayeuna mah, unggal rék tujuh belasan loba nu nyegatan kandaraan pikeun ngumpulkeun sumbangan keur waragad ngareuah-reuah tujuh belas Agustusan.

Geus rék tujuh belasan deui geuning ieu téh, ceuk Odin dina haténa. Teu karasa, asa cikénéh tujuh belasan téh. Teu béda ti taun-taun saméméhna gé sapaparat jalan loba nu marénta sumbangan. Sakapeung sok asa hémeng pikeun Odin mah nempo nu maréntaan sumbangan ku cara kitu téh. Meureun nu dipéntaan sumbangan ogé sarua hayang ngareuah-reuah di lemburna, sarua butuh waragad. Naha ukur maranéhanana wungkul kitu nu rék ngayakeun raraméan téh? Tapi matak nyarumbang gé batur mah meureun laloba duit, teu kawas dirina nu ngandelkeun hirup sasat tina barang nu dipiceun ku batur.

Aya nu pikabungaheun dina usum raraméan modél kieu, biasana beubeunanganana sok rada undak. Asal daék ngalanto ka témpat urut raraméan, runtah palastik urut nginum geus pasti loba. Pabalatak kari mulungan, teu kudu ngacak-ngacak wadah runtah. Da mun seug kawas ceuk béja, nu miceun runtah dipisah-pisah antara runtah palastik jeung runtah biasa, ngeunah meureun mulung téh kari ngarawuan.

Sajajalan bandéra geus pating kélébét, dipasieup ku umbul-umbul warna-warni. Odin ngarandeg bari neuteup anteb naker. Pikiranana cus-cos ka mana-mendi.

Odin terus ngagedig nuluykeun deui léngkahna. Teu karasa leumpang bari ngalamun mah asa téréh nepi. Blus ka gang péngkolan imah kontrakanana. Imah nu pagéyé-géyé jeung papada baturna. Nu sarua pada-pada tukang ngoréhan paruntahan.

Babawaanana satengah dibeubeutkeun. Dihijikeun jeung beubeunangan poé kamari nu digundukeun handapeun tangkal teu jauh ti imahna. Tuluy diudaran. Eusina dipisah- pisahkeun. Gelas palastik cai nginum dihijikeun jeung botol palastik. Kitu deui kardus jeung kardus deui.

“Mulung di mana, Kang? Geuning beurang kénéh geus balik?” Ceuk pamajikanana bari nyampeurkeun.

“Tatanya teuing atuh. Anggur pangnyieunkeun cikopi kaituh,” témbal Odin jongjon ngéntépan beubeunanganana.

“Béak kopina gé. Ké urang nganjuk heula ka warung Ceu Empat,” ceuk pamajikanana bari tuluy ngaléos ka warung.

“Heueuh sakalian jeung ududna satengah, béjakeun isukan dibayar mun geus setor!” Odin satengah ngajorowok.

Peutingna Odin nyanghunjar bari ngelepus udud satutasna salat isa di tajug nu teu jauh ti imahna. Ngararasakeun kacapé balas ider-ideran tadi beurang. Sésa cikopi tadi soré ngajagrag hareupeunana. Inget deui kana bandéra nu geus pating kélébét. Bet ras inget kana titinggal jenat bapana. Nu matak tadi beurang manéhna ngarandeg heula, neuteup anteb kana bandéra.

Kojéngkang Odin kana bupét leutik di juru imahna. Laci handapna ditarik, nu dibungkus ku kérésék hideung dicokot. Tuluy dibuka eusina. Bandéra titinggal bapana, nu unggal tujuh belasan tara elat dikélébétkeun.

Kérésék dibuka. Eusina dikaluarkeun. Dibébérkeun. Ditelek-telek. Geus boléas bandéra téh. Puguh waé da geus aya puluhna taun di manehna gé, ti saprak bapana tilar dunya. Cimatana ngembeng, ingét ka nu mikeunna. Nu ngomat-ngomatan ulah éta bandéra ulah dibalaburkeun.

Manéhna sok resep ari ngabandungan bapana keur ngadongéng téh. Dongéng keur jaman ngungsi baheula. Sok sanajan bapana teu kungsi jadi tentara tapi cenah miluan ari asruk- asrukanana mah. Malah kungsi milu ngungsi ka Buahdua Sumedang sagala, dibawa ku lanceuk jeung nu jadi salakina. Di pangungsian sok ngadon babantu ka tentara, purah diutuh- étah. Garagah pisan, ceuk bapana Odin, tentara harita téh. Hanjakal cenah harita téh Bapa leutik kénéh, jadi teu kaajakan perang. Tapi ku kitu gé teu kurang matak reueus, bisa sagulung-sagalang jeung tentara. Nya ieu hal pisan nu ngajadikeun bapana Odin kacida ajrihna ka para pajuang.