Nu Mangprung na Lulurung Simpé

"Pasti du'a mah. Kudu junun deuih, apan manéhna geus paheut, bérés kuliah bakal ka balé nyungcung." témbal téh bari nyoo cincin tunangan dina jariji.

Bim ngarahuh. Sarua cangkeul jigana pédah beus teu nepi-nepi.

Jep deui jempling.

Beus asa boyot pisan majuna. Kétang, lolobana mah ngarandeg. Nyaan, ni kesel. Pédah keur teu ngeunah rarasaan ongkoh meureun. Saha barina nu ngeunah ditinggalkeun ngadadak? Ngomong rék mangkat kakara tadi peuting, jaba pan lain jarak deukeut nu bisa dijugjug ari sono. Hhh...

Lila-lila merelek heuay, teu kawawa nahan pitunduheun.

Kahudangkeun sotéh ku sora nu ngagorowok, "moal tarurun ieu téh?"

Nyah beunta.

Kasampak kondéktur nangtung bari kumecrék.

Reuwas, bet kasaréan.

Bim ungas-ingus ngambeuan taktak kéncana bari nyengir bangun nu ngaléléwé.

"Ah siah, Iyon mah tara ngadahdir kos didinya!" jamedud, nyumputkeun semu. Kaéraan bet nyarandéan taktakna.

Bim nangtung, geuwat ka luar tina beus nu geus euweuh sasaha.

Tuluy ngarawél pigeulang, mantuan Iyon turun tina beus da nu pendék mah kudu rada ngajleng ningan.

Matak kabayang tadi, kumaha cangkeulna disarandéan ku sirah Iyon da pastina Bim diukna kudu ngadayagdag ngarah bisa nampanan sirah Iyon dina taktakna.

"Ni teu ngahudangkeun?" nyereng.