Cerpen Tribun Jabar Minggu Ini: Didagoan Tepika Jam 12 Peuting

“Ah, teu dikukumaha ukur ditanya,” ceuk kuring jadi kasieunan.

“Ku naon Nyai, piraning ditanya baé mani k-kudu ngagukguk?” ceuk supir, masih kénéh can ngajalankeun mobil.

“Mun abdi teu tepi ka Tanggeung saméméh tabuh 12 bakal bahaya!” ceuk si budak awéwé.

“Bahaya naon?” supir nanya.

“Pisalakieun abdi bakal paéh ku werejit!”

“Aya nu nyantet?” supir nanya.

“Enya.”

“Bahaya atuh!”

“Puguh gé. Naha Amang supir kalahka eureun? Tadi meuli bengsin mani lila!” ceuk si budak awéwé.

Biur supir ngajalankeun kandaraanna padahal jalan loba nikung.

“Cing dongéngkeun kumaha jujutanana?” ceuk kuring.

Bari ingsreuk-ingsreukan, budak awéwé nerangkeun. Yén cenah isuk-pagéto manéhna eudeuk dikawinkeun. Ngan aya lalaki séjén anu maskét ka manéhna.

“Nya sasatna mah abdi téh diparebutkeun,” ceuk si budak awéwé. "Sati, sia téh kudu daék ka aing. Aing mah anak jalma jugala, pisalakeun sia mah ukur kuli ngojég. Kitu ceuk nu ngirim werejit téh.”

“Éta Néng Sati milih nu beunghar atawa milih tukang ojég?” ceuk kuring.

“Hih, mana dibélaan kieu gé abdi milih Kang Jumena.”

“Tukang ojég téa?”

Sati unggeuk. Manéhna nerangkeun, pisalakieunana geus saminggu gering utah getih. Ceuk nu bébéja, cenah dikirim werejit ku Si Kapi, nya anak nu beunghar nu bogoheun téa.

“Lain lapor ka pulisi atuh?”

“Nya ku kitu ku kieu engké mah rék lapor ka Polsek. Ngan nu penting, ngajait heula nasib Kang Jumena,” ceuk Nyi Sati. Cenah ngadéngé béja di Gandasoli Sukabumi aya dukun wacis, nya manéhna indit ka Gandasoli, minangsaraya. Indit sorangan da bapa geus euweuh, dulur lalaki teu boga. Ujuk-ajak gé da teu boga jang ongkos ari abring-abringan mah.

“Kumaha ceuk dukun Gandasoli?”

“Ieu wé dibéré rupa-rupa parawanten. Cenah kudu digodog dipaké mandi. Tapi ieu jam sabaraha?”

Kuring mireungeuh jam tangan.

“Tabuh satengah salapan!”

“Duh kaburu moal, nya?”

“Kalem. Amang rék ngebut!” ceuk supir elf. Enya wé supir ngajalankeun kandaraan mani apeng-apengan. Saban ngaliwat ka tikungan gé sora ban mani ciciricitan.

“Ati-ati, Pir!” kuring tipepereket nyekel panyarandéan nu hareup.

“Nyawa lebih diutamakan, Pa!” témbal supir teu ngagugu kana panggeuri kuring.

Tabuh sapuluh, anjog ka Tanggeung. Nya katitih telat da tadi lila teuing di terminal. Mangkaning ceuk Nyi Sati, perlu waktu sajam deui tumpak ojég ka lemburna téh.

“Beu!”

Nyebut “beu” téh sabab di dinya geus tiiseun euweuh ojég.

“Pir, wayahna nungguan ojég heula. Kakara urang berangkat,” ceuk kuring.

“Siap, Pa!”

Satengah jam, kakara aya ojég. Manéhna ménta upah limapuluh rébu, ari si budak nawar 20 rébu da cenah duitna gé ngan sakitu. Ceuk manéhna, éta mah tadina jang mayar elf. Ka imah mah kapaksa deuk leumpang.

“Nu matak abdi ceurik baé gé sieun teu kaburu jam 12 …” ceuk Nyi Sati.

“Yeuh!” ceuk kuring ngasongkeun limapuluh rébu salambar..

“Naon ieu?”

“Duit,” témbal kuring.

“Muhun terang. Kanggo naon?”

“Geuwat tumpak ojég bisi teu kaburu!” ceuk kuring nyarék budak awéwé loba tatanya.

Nyi Sati nampanan duit geus kitu gura-giru kana sadel motor. Biur motor indit.

“Hayu!” ceuk kuring ka supir.

Ayeuna mah ngajalankeun kandaraan teu apeng-apengan. Ceuk supir, rék ngadagoan subuh nungguan muatan ka Cianjurkeun.

“Aya kénéh nya sarupaning teluh jeung santet téh …” kuring ngarerendeng.

“Euh, mahabu Pa di pakidulan mah. Teu kaop boga perkara, sok aya anu lumpatna kana werejit,” ceuk supir.

“Karunya nya budak, sieun teu kaburu …” kuring ngagerendeng deui.

“Da lamun jalanna asup kandaraan mah, abdi daék nganteurkeun tepika lemburna …” ceuk supir. Cenah manéhna apal, jalan éta mah nya rumpil nya heureut nya taringgul ku batu. Netek deuih da ngeumbing pasir.

“Ludeungan atuh éta budak. Lain dibaturan ku saha wé atuh …” ceuk kuring deui.

“Puguh abdi gé héran. Éta dulur pisalakieunana mani euweuh nu mantuan,” ceuk supir. “Tapi enya meureun ku euweuh duit téa … “ omong supir elf deui.

Kuring mah langsung ngaguher da teu kawawa ku capé.

***